هيسنا

پسربچه اي بود كه اخلاق خوبي نداشت . پدرش جعبه اي ميخ به او داد وگفت هربار كه عصباني میشوی باید یک میخ به دیوار بکوبی

روز اول ، پسر بچه ۳۷ ميخ به ديوار كوبيد . طي چند هفته بعد،همانطور كه ياد مي گرفت چگونه عصبانيتش را كنترل كند، تعداد ميخ هاي كوبيده شده به ديوار كمتر مي شد. او فهميد كه كنترل عصبانيتش آسا ن تر از كوبيدن ميخ ها بر ديوار است. بالاخره روزي رسيد كه پسر بچه ديگر عصباني نمي شد. او اين مسئله را به پدرش گفت و پدر نيز پيشنهاد داد هر بار كه مي تواند عصبانيتش را كنترل كند، يكي از مي خها را از ديوار در آورد.
روزها گذشت و پسر بچه بالاخره توانست به پدرش بگويد كه تمام ميخ ها را از ديوار بيرون آورده است . پدر دست پسر بچه را گرفت و به كنار ديواربرد و گفت:

پسرم ! تو كار خوبي انجام دادي و توانستي بر خشم پيروزشوي. اما به سورا خ هاي ديوار نگاه كن . ديوار ديگر مثل گذشته اش نميشود. وقتي تو در هنگام عصبانيت حرف هايي مي زني، آن حر ف ها هم چنين آثاري به جاي مي گذارند. تو مي تواني چاقويي در دل انساني فرو كني و آن را بيرون آوري . اما هزاران بار عذرخواهي هم فايده ندارد . چون آن زخم سرجايش است. زخم زبان هم به اندازه زخم چاقو دردناك است